ZIRIA 2011 CUT OFF

Τελικά τα Ζήρια πιο δύσκολος αγώνας από'τι περιμέναμε... για τους ~ 160 που βρέθηκαν στη γραμμή εκκίνησης. Πραγματικά η Γκούρα πολύ όμορφη δεν περίμενα η Ορεινή Κορινθία να έχει τέτοια όμορφα μέρη εκτος Ταυγετου...

Ο αγώνας άρχισε καλά με μια απότομη ανάβαση μέχρι ένα μικρό οροπέδιο και έπειτα ξανά απότομη ανάβαση μέχρι την κορυφή της Ζήριας 2300m περίπου... (εδω στη γενικη ημουν ~25ος). Έπειτα μια απότομη και Κακή κατηφόρα που όπου το τρέξιμο γίνεται επίπονο εάν θέλεις να το πας γρήγορα, μετά το 13 χιλιόμετρο υπήρχε και ο δεύτερος σταθμός. Έπειται Πάλι μια Κακή κατηφόρα μέχρι να μπούμε στο γνωστό τμήμα της Φλαμπουρίτσας διασχίζοντας το ποταμάκι ποτέ αριστερά και πότε δεξιά... Το μονοπάτι εδώ είναι ωραίο πατημένο χώμα. Εδώ εάν έχεις κρατήσει δυνάμεις μπορείς να πας πολύ γρήγορα.  Λίγο πριν το 21 χιλιόμετρο το μονοπάτι της Φλαμπουριτσας ανηφορίζει λίγο και θυμίζει ΈΝΤΟΝΑ Ταύγετο(όπως γενικά όλη η διαδρομή). (Ετσι μεχρι το 21ο χιλιομετρο ειχα καλυψει 7 θεσεις και ημουν 18ος). Μετά από τον τρίτο σταθμό αρχίζει μια ανηφόρα μέχρι το σαλέ του χιονοδρομικού στο 27 χιλιόμετρο. Εδώ το ρολόι μου έγραφε 2080M θετικής υψομετρικής, σε ~4:24min. Ουσιαστικά έχουμε άλλα 1000 μετρα υψομετρικής διασχίζοντας πάλι την κορυφή της Ζήριας κατηφορίζοντας (τις Σάρες που ανεβήκαμε στην αρχή) καταλήγοντας στην πλατεία της Γκούρας.

Όμως όπως ξέρετε ο αγώνας διακόπηκε και το έμαθα από την Βίκη Καρπουζά λίγο πριν φτάσω στο σταθμό του (σαλέ του χιονοδρομικού) στο 28 χιλιόμετρο (Πράγμα που δυσκολευόμουν) να πιστέψω. Και έτσι διέσχισα τον σταθμό μην ακούγοντας τις προτροπές τον είδη σταματημένων... .

Μετά τα πράγματα δυσκόλεψαν λίγο γιατί κρυώναμε και ο αριθμός τον αθλητών που έφτανε στον σταθμό όλο και αυξανόταν... Ευτυχώς υπήρχε το σαλέ το οποίο έκανε τα πράγματα κάπως καλύτερα. Μετά από καμιά ώρα ήρθαν τα λεωφορεία από την Κόρινθο και μας μετέφεραν πίσω στην Γκούρα... Όπου έγιναν οι Απονομές για τους τέσσερις πρώτους που πρόλαβαν και απέφυγαν τον κίνδυνο τον κεραυνών κλπ ... Όλοι οι υπόλοιποι κόπηκαν και δεν τερμάτισαν. Αλλά έγιναν απονομές σύμφωνα με την κατάξη μέχρι το 21 χιλιόμετρο όπου μέχρι εκεί όλοι έφταναν απρόσκοπτα και ανεπηρέαστοι από την εξέλιξη του αγώνα...

Γενικά Ο αγώνας είναι πολύ δύσκολος γιατί τμήματα της διαδρομής είναι άσχημα από πλευράς τερέν. Όμως η Σηματοδότηση ήταν τέλεια και δεν μπορούσες να ΧΑΘΕΙΣ ΠΟΥΘΕΝΑ, εδώ φαίνεται ποσο μεράκι έχει διάθεσή η Ασημίνα Συλλαίου στην σηματοδότηση της διαδρομής. Γενικά έγινε μια καλή προσπάθεια από όλους να γίνει ένας καλός και Δύσκολος αγώνας.

Παραλία Βέργας μέχρι Σπάρτη

Διαμέσου Ταϋγέτου(παξιμάδι πέρασμα)

52.5KM +2800m υψομετρική, 8:10h

Παραλία Βέργας μέχρι Σπάρτη (http://connect.garmin.com/dashboard?cid=3248899)

Την κυριακή 8/05/2011 κάναμε το πρώτο(υποτίθεται) μας μεγάλο Long run ενόψει τις προετοιμασίας μας για τους φθινοπωρινούς μας αγώνες UTMB και ROUT αντίστοιχα. Έτσι πήρα το λεωφορείο και διανυχτέρευσα στην Καλαμάτα όπου μας περίμενε το επόμενο πρωί για την έναρξη του πρότου μας άθλου στην οροσειρά του Ταΰγετου(Quest1). Το είχαμε συζητήσει με τον Bαγγέλη ότι κάποια στιγμή έπρεπε να Ενώσουμε τις δυο πόλεις μας Σπάρτη(δικιά μου) και Καλαμάτα(του Βαγγέλη) μέσω παλαιών μονοπατιών όπου στα παλαιά χρόνια σίγουρα θα χρησιμοποιοντούσαν για να επικοινωνήσουν. Μετά από μερικές εβδομάδες μελέτης και ψάξιμο μονοπατιών, ετοιμαστήκαμε για την έναρξη του Trail run.

Ξεκινήσαμε από την παραλια τις Βέργας και φτάσαμε στην άνω Βέργα μέσω μονοπατιών, εκεί μας άφησε η Βάσω και επέστρεψε, εγώ με το Βαγγέλη συνεχίσαμε το παλιό και αχρησιμοποίητο μονοπάτι, και περάσαμε από πολύ όμορφα ξέφωτα/οροπέδια ανθισμένα με λουλούδια. Συνεχίσαμε μέχρι μια περιοχή που λέγεται Κοτσιφάλωνα και τελικά βγήκαμε σε χωματόδρομο ελαφρά ανηφορικό... Ακολουθήσαμε τον χωματόδρομο για περίπου 10 χιλιόμετρα περνώντας από τα Ριζανα, Κεφαλόβρυσο, και Πηγάδια. Έπειτα μπήκαμε στο κύριο μονοπάτι που θα μας έβγαζε στο πέρασμα του Παξιμαδιού η βασική μας δίοδος προς τον ελαιώνα της Λακωνίας. Από το Παξιμάδι ακολουθεί ένα μικρό αλλά ΠΟΛΥ τεχνικό κομμάτι κατηφόρας με σάρες απότομες από σχιστόλιθους, μέχρι να φτάσουμε στις πηγές Κοπριές. Από εδώ το μονοπάτι τρέχετε ωραία μέχρι το Μυστρά. Λίγο πριν μπούμε στον Μυστρά, κόψαμε αριστερά προς τον βορά για να ανεβούμε στην Άνω πύλη του κάστρου του Μυστρά για να περάσουμε μέσα από τα γραφικά του καλντερίμια. Το τελευταίο κομμάτι και πιο δύσκολο για μένα ήταν η άσφαλτος από τον Μυστρά μέχρι Σπάρτη στο άγαλμα του Λυκούργου... Εν ολίγοις κάναμε 52.5 χιλιόμετρα μέσα σε 8 ώρες και 10 λεπτά ενώ η θετική υψομετρική διαφορά ήταν στα 2800 μέτρα. 

Ο Βαγγέλης πήγαινε με ένα ωραίο σταθερό ρυθμό ούτε ΠΟΛΥ γρήγορα, ούτε όμως πολύ αργά, ήξερε τα μονοπάτια από την πλευρά τις Μεσσηνίας και εγώ τα δικά μου από την πλευρά τις Λακωνίας. Τα μέρη ΟΠΩΣ θα δείτε από το βιντεάκι έχουν μια απίστευτη ομορφιά ενώ είχαμε και αρκετές εναλλαγές τοπίου ειδικά όταν περάσαμε μέσα από το αρχαιολογικό χώρο του Μυστρά... Σαν αγώνας η σαν προπόνηση δεν έχει στοιχεία καθαρού trail run γιατί μερικά κομμάτια είναι αχρησιμοποίητα και σε δυσκολεύουν.

Έχω σταματήσει να πιέζω τον εαυτό μου για να βγαίνουν τα χιλιόμετρα κάθε εβδομάδα και οι πόνοι κάτω από τις γάμπες έχουν εκλείψει. Ήταν από τις λίγες φορές που ξεκίνησα ένα τόσο μεγάλο Long run ατραυμάτιστος και με τα πόδια φρέσκα. Επίσης μετά τον άθλο, δεν μου βγήκαν πόνοι παρά μονο φυσιολογική κούραση. Έτσι θα προσπαθήσω να διατηρήσω την κατάσταση αυτή μέχρι να πάω στα Ζήρεια... ξεκούραστος τουλάχιστον. Μπορεί τα λίγα χιολιόμετρα που κάνω σε σχέση με πέρσι να μου ρίχνουν λίγο την αερόβια αλλά το προτιμώ από το να ξεκινάω μια προπόνηση κουρασμένους και τραυματισμένος. Πρέπει να δίνουμε στο σώμα μας τον χρόνο για να επανέρχεται και έπειτα να το δομούμε με κι'άλλη προπόνηση. Μέχρι τα Ζήρεια θα κάνω αυτό το σαββατοκύριακο ένα εικοσάρη δρόμο, ενώ το επόμενο θα κάνω ένα μικρό βουνό δεκαπεντάρι. Ίσως βάλω και 1-2 διαλειματικές στις εβδομάδες που μου μένουν ΕΑΝ τελικά πάω στα Ζήρεια... 

Τελικά η διαδρομή ήταν πολύ όμορφη και συμβολική Καλαμάτα-Σπάρτη με απλά λόγια... Ήταν ο πρώτος από τους 5 άθλους που έχω στο μυαλό μου να κάνω στον Ταΰγετο. Ο δεύτερος έρχεται μέσα στον Ιούνιο αλλά από άλλους αθλητές. Εγώ θα περιμένω μάλλον, λόγο του αγώνα των Ζηρίων... Ο Ταΰγετος θα είναι εκεί για πολλά χρόνια ακόμα....

Κουφοβούνι 24Km +1723m

Διαδρομή : Μυστράς, Κάστρο Μυστρά, Πικουλιάνικα, Κουφοβούνι , Πέρασμα Παξιμάδι, Κοριτες Κοπριές, Σέλα,  Ταΰγέτη, Μυστράς.

Αποφάσισα να μην πάω στο χωμάτινο ημιμαραθώνιο στο Μαίναλο γιατί θα πιεζόμουν αρκετά και ήθελα να αποφύγω τραυματισμούς.

Έτσι αποφάσισα να κάνω κάτι πιο αργό και μεγάλο στον δικό μου ρυθμό. Δεν είχα ξανακάνει την παραπάνω διαδρομή η οποια μέχρι το Κουφοβούνι είναι αρκετά κακοτράχαλη, ειδικά στα αλπικά σημεία, έπρεπε να αναρριχηθώ σε αρκετά σημεία. Με καθυστέρησε και με προβλημάτισε η ομίχλη αρκετά, ευτυχώς χωρίς κανένα πρόβλημα. Η ορατότητα στην κορυφογραμμή αλλά και πριν από αυτήν ήταν περιορισμένη και έτσι δεν ήξερα εάν πήγαινα σωστά (καινούργια διαδρομή). Στην κορυφογραμμή μπερδεύτηκα αρεκετές φορες λόγο ομίχλης και συνάντησα αρκετά διάσελα όπου έπρεπε να διαλέξω το σωστό διάσελο ώστε να κατηφορίσω προς τα ανατολικά προς την Σπάρτη. Τα βράχια ήταν υγρά και γλιστράγανε...ειδικά στην κατάβαση προς κοπριές όπου αναγκάζεσαι προς το τέλος να μπεις μέσα στο ρέμα και να περάσεις απέναντι. Από εκεί και πέρα η διαδρομή γίνεται πιο βατή και μπορείς να την τρέξεις... μέχρι τον Μυστρά. Έτσι συμπληρώνεται ένας μεγάλος κύκλος του Μυστρά εικοσιτεσσάρων χιλιομετρων με +1700 μετρα υψομετρικης διαφοράς. Ήμουν μουδιασμένος και κουρασμένος αφού συνήθως δεν κάνω την προηγούμενη ημέρα τρέξιμο, δεν είμαι πολύ συνηθισμένος στα "Back το back"...

Εαν ήταν καλή ημέρα το τοπίο θα ήταν μαγευτικό...  

Το ίχνος τις διαδρομής μπορείτε να τον βρείτε εδώ

http://connect.garmin.com/activity/79520614

Παξιμάδι - Κουφοβούνι

*Κατασκηνωσεις Αγιας Μαρινας - Ασπρα Χωματα - Κοντοβουνια - Παξιμαδι - Κουφοβουνι

Αυτή τη φορα με καλή παρέα (Βασιλική και Βαγγέλη) κάναμε μια ωραία καινούργια διαδρομή προς Παξιμάδι και το Κουφοβούνι αλλα από την πλευρά τις Μεσσηνίας. Ξεκινήσαμε από τις κατασκηνώσεις της Αγίας Μαρίνας ακολουθώντας ένα κόκκινο σηματοδοτημένο μονοπάτι το οποιο από τα χρονια έχει χαλάσει σε αρκετά σημεία του. Η φύση είναι πολύ όμορφη αυτήν την εποχή. Έτσι συμπληρώνεται ένα ακόμα κομμάτι από το puzzle για την μεγάλη διαδρομή που λέμε να κάνουμε μαζί με τον Βαγγέλη (κάτω Βέργα, Δενδρά, Αγια μαρίνα, Παξιμάδι, Μυστράς, Σπάρτη). Μέχρι τότε όμως έχουμε αρεκτή Ξεκούραση μπορστά μας.

 Ο ρυθμός στη προπόνηση ήταν μειωμένος και όχι σε συνεχή ένταση που μου άρεσε. Είχα να τρέξω βουνό από τον αγώνα τις Καρδαμύλης, ενώ από τότε είχα τρέξει 2 φορες μονο στο στάδιο. Όταν φτάσαμε στο πέρασμα του Παξιμαδιού ανηφορίσαμε προς το Κουφοβούνι από όπου αρχίζει κατηφορικό μονοπάτι μέχρι τα Πικουλιάνικα(Μπλε σήματα). Εμείς όμως πήραμε τον δρόμο τις επιστροφής. Από την κορφή φαίνεται προς τα νότια όλος ο πενταδάχτυλος όπως μου εξηγεί και ο Βαγγέλης με την σειρά... Παξιμάδι, Γούπατα, Νεραιδοβουνα, Τσάρκος(βοτανικός σταθμός), Σπανακάκη, Ανώνυμο, Σιδηρόκαστρο, Προφήτης Ηλίας) Πολλοί κάνουν τον Πενταδάχτυλο από το Σπανακάκη αλλά ολόκληρος αρχίζει από τα Πικουλιάνικα(αναρωτιέμαι εάν βγαίνει αυτό μέσα σε μια μέρα... ).  

Η διαδρομή είναι  παρα πολύ τεχνική έως και εγκαταλελειμμένη σε πολλά σημεία. Με αποτέλεσμα να μην μπορείς να τρέξεις και παρα πολύ. Αλλα σε ανταμείβει η ομορφιά που συναντάς. Παραθέτω ένα video clip τις διαδρομής για όσους ενδιαφέρονται...

Το ίχνος τις διαδρομής μπορείτε να το βρείτε εδώ    http://connect.garmin.com/activity/78542559

Fumbling Towards Endurance: Running As Pilgrimage

Η ιεροτελεστία της υπεραπόστασης

Fumbling Towards Endurance: Running As Pilgrimage