UTMB 2011

*utmb 2011

There's been a big rant over the net these last couple of days about Usa trail runners vs European ultra runners so i'd just like say one or 2 things about this debate since the UTMB has ended... So we can all go back to our normal lives... some of us have proper daily work to do others can recover from there effort in the Mont blanc, etc. From my point of view yes its true we saw many USA elite runners bail out, (an action that sometimes cannot be understood) by the average trail runnner that competes, and his main goal is to finish(which for me is still the main goal) of any ultra event. Simply you just can't keep up the pace with the fast group... maybe you are just not made for it, maybe its better to keep your OWN pace and build on that, you could reach the top group in the end. I think we have many examples from which runners were out far in the back of the pack and started building and passing runners till they finished in the top 10.(not bad hey)... Now to respond to the reasons that has lead to this debate i think we should just step back and see the whole picture. I don’t think that its such a question of Americans dominating Europeans and vice versa… We could just take a look at the facts. From my point of view European elite trail runners train more professionally just like track and field athletes do, thats what my impression is when i see Killian and the rest of the Salomon team supporting their athletes… well going over to an American mentality of ultra running things are just simpler… something like “a door to trail running attitude” which is not wrong from my point of view… Maybe the European runners just take it more seriously. American ultra runners do not lack of talent and endurance, but the UTMB is a tough race, its not only the steep ascent, but i think its the weather that plays a major role as well. As for the Americans pulling out take a step back and see how many LOW key USA runners DNF’ed ? just curious… Many elite athletes just think its not worth it JUST to finish so they pull them selfs out of an ultra, you get that quite a lot. For me its the journey and the persistence for the accomplishment not the standings overall.

Olympus marathon 2011

OM κοινός Olympus Marathon η Μητέρα του ορεινού τρεξίματος στην Ελλάδα πολύ δύσκολος αγώνας +3200m ~43Km. Πολύ Θα ήθελα να τρέξω φέτος στον αγώνα, αλλα οι συγκυρίες δεν ήταν με το μέρος μου. Την ημερα διεξαγωγής του αγώνα (ή το Σάββατο) θα κάνω ένα δικό μου  long run στα μονοπάτια του Ταυγετου... Ένα βιντεάκι παραθέτω για να πάρετε μια γεύση του τι πρόκειται να ακολουθήσει. 

Verga - Mistras through RIDOMO(~58.4km, ~ +3600M)

Στις 5/06/2011 ... Κάποιοι συναθλητές μου θα κάνουν μια από τις πιο ωραίες διαδρομές που μπορείς να κάνεις στον Ταύγετο. Εάν είμαι σωστός θα ξεκινήσουν από Βέργα Μεσσηνίας, θα ανεβούν το Καλάθι, (Άνω Βέργα), και θα καταλήξουν στη Κοτσιφαλωνα. Από εκεί περίπου 4-5 χιλιόμετρα χωματόδρομου μέχρι την διασταύρωση προς το Χωριο Πηγάδια, από όπου θα διασχισουνε ένα από τα μεγαλύτερα και ομορφότερα φαράγγια του Ταυγετου ("ΡΙΝΤΟΜΟ"). Εδώ δεν ξέρω πόση ώρα θα τους πάρει μιας και δεν γνωρίζω καθόλου το terrain εκεί. Μόλις βγούνε από το φαράγγι θα ανεβούν στον Προφήτη Ηλία 2407m, και από εκεί έχει ένα ωραίο στρωτό μονοπάτι μέχρι τον Μυστρά... Η διαδρομή προβλέπεται να βγει πάνω από 10 ώρες... Καθοριστικό σημείο θα είναι το Φαράγγι... για τους Βαγγέλη, Νίκο και Δημητρη.

Με υπολογισμούς και προσθαφαίρεση Ιχνών gps τα στοιχεία τις διαδρομής είναι 58 χιλιόμετρα με 36--m θετικής υψομετρικής, μέχρι τον Μυστρά.(χωρίς το κομμάτι τις ανάβασης στον προφήτη Ηλία από τις πόρτες).

Είναι μια διαδρομή που ήθελα να τρέξω μαζί με τα παιδιά αλλά έχουμε πολύ καιρό ακόμα μέχρι την Ροδόπη ROUT.

Καλή επιτυχία στην διαδρομή και θα σας περιμένω...

ZIRIA 2011 CUT OFF

Τελικά τα Ζήρια πιο δύσκολος αγώνας από'τι περιμέναμε... για τους ~ 160 που βρέθηκαν στη γραμμή εκκίνησης. Πραγματικά η Γκούρα πολύ όμορφη δεν περίμενα η Ορεινή Κορινθία να έχει τέτοια όμορφα μέρη εκτος Ταυγετου...

Ο αγώνας άρχισε καλά με μια απότομη ανάβαση μέχρι ένα μικρό οροπέδιο και έπειτα ξανά απότομη ανάβαση μέχρι την κορυφή της Ζήριας 2300m περίπου... (εδω στη γενικη ημουν ~25ος). Έπειτα μια απότομη και Κακή κατηφόρα που όπου το τρέξιμο γίνεται επίπονο εάν θέλεις να το πας γρήγορα, μετά το 13 χιλιόμετρο υπήρχε και ο δεύτερος σταθμός. Έπειται Πάλι μια Κακή κατηφόρα μέχρι να μπούμε στο γνωστό τμήμα της Φλαμπουρίτσας διασχίζοντας το ποταμάκι ποτέ αριστερά και πότε δεξιά... Το μονοπάτι εδώ είναι ωραίο πατημένο χώμα. Εδώ εάν έχεις κρατήσει δυνάμεις μπορείς να πας πολύ γρήγορα.  Λίγο πριν το 21 χιλιόμετρο το μονοπάτι της Φλαμπουριτσας ανηφορίζει λίγο και θυμίζει ΈΝΤΟΝΑ Ταύγετο(όπως γενικά όλη η διαδρομή). (Ετσι μεχρι το 21ο χιλιομετρο ειχα καλυψει 7 θεσεις και ημουν 18ος). Μετά από τον τρίτο σταθμό αρχίζει μια ανηφόρα μέχρι το σαλέ του χιονοδρομικού στο 27 χιλιόμετρο. Εδώ το ρολόι μου έγραφε 2080M θετικής υψομετρικής, σε ~4:24min. Ουσιαστικά έχουμε άλλα 1000 μετρα υψομετρικής διασχίζοντας πάλι την κορυφή της Ζήριας κατηφορίζοντας (τις Σάρες που ανεβήκαμε στην αρχή) καταλήγοντας στην πλατεία της Γκούρας.

Όμως όπως ξέρετε ο αγώνας διακόπηκε και το έμαθα από την Βίκη Καρπουζά λίγο πριν φτάσω στο σταθμό του (σαλέ του χιονοδρομικού) στο 28 χιλιόμετρο (Πράγμα που δυσκολευόμουν) να πιστέψω. Και έτσι διέσχισα τον σταθμό μην ακούγοντας τις προτροπές τον είδη σταματημένων... .

Μετά τα πράγματα δυσκόλεψαν λίγο γιατί κρυώναμε και ο αριθμός τον αθλητών που έφτανε στον σταθμό όλο και αυξανόταν... Ευτυχώς υπήρχε το σαλέ το οποίο έκανε τα πράγματα κάπως καλύτερα. Μετά από καμιά ώρα ήρθαν τα λεωφορεία από την Κόρινθο και μας μετέφεραν πίσω στην Γκούρα... Όπου έγιναν οι Απονομές για τους τέσσερις πρώτους που πρόλαβαν και απέφυγαν τον κίνδυνο τον κεραυνών κλπ ... Όλοι οι υπόλοιποι κόπηκαν και δεν τερμάτισαν. Αλλά έγιναν απονομές σύμφωνα με την κατάξη μέχρι το 21 χιλιόμετρο όπου μέχρι εκεί όλοι έφταναν απρόσκοπτα και ανεπηρέαστοι από την εξέλιξη του αγώνα...

Γενικά Ο αγώνας είναι πολύ δύσκολος γιατί τμήματα της διαδρομής είναι άσχημα από πλευράς τερέν. Όμως η Σηματοδότηση ήταν τέλεια και δεν μπορούσες να ΧΑΘΕΙΣ ΠΟΥΘΕΝΑ, εδώ φαίνεται ποσο μεράκι έχει διάθεσή η Ασημίνα Συλλαίου στην σηματοδότηση της διαδρομής. Γενικά έγινε μια καλή προσπάθεια από όλους να γίνει ένας καλός και Δύσκολος αγώνας.

Παραλία Βέργας μέχρι Σπάρτη

Διαμέσου Ταϋγέτου(παξιμάδι πέρασμα)

52.5KM +2800m υψομετρική, 8:10h

Παραλία Βέργας μέχρι Σπάρτη (http://connect.garmin.com/dashboard?cid=3248899)

Την κυριακή 8/05/2011 κάναμε το πρώτο(υποτίθεται) μας μεγάλο Long run ενόψει τις προετοιμασίας μας για τους φθινοπωρινούς μας αγώνες UTMB και ROUT αντίστοιχα. Έτσι πήρα το λεωφορείο και διανυχτέρευσα στην Καλαμάτα όπου μας περίμενε το επόμενο πρωί για την έναρξη του πρότου μας άθλου στην οροσειρά του Ταΰγετου(Quest1). Το είχαμε συζητήσει με τον Bαγγέλη ότι κάποια στιγμή έπρεπε να Ενώσουμε τις δυο πόλεις μας Σπάρτη(δικιά μου) και Καλαμάτα(του Βαγγέλη) μέσω παλαιών μονοπατιών όπου στα παλαιά χρόνια σίγουρα θα χρησιμοποιοντούσαν για να επικοινωνήσουν. Μετά από μερικές εβδομάδες μελέτης και ψάξιμο μονοπατιών, ετοιμαστήκαμε για την έναρξη του Trail run.

Ξεκινήσαμε από την παραλια τις Βέργας και φτάσαμε στην άνω Βέργα μέσω μονοπατιών, εκεί μας άφησε η Βάσω και επέστρεψε, εγώ με το Βαγγέλη συνεχίσαμε το παλιό και αχρησιμοποίητο μονοπάτι, και περάσαμε από πολύ όμορφα ξέφωτα/οροπέδια ανθισμένα με λουλούδια. Συνεχίσαμε μέχρι μια περιοχή που λέγεται Κοτσιφάλωνα και τελικά βγήκαμε σε χωματόδρομο ελαφρά ανηφορικό... Ακολουθήσαμε τον χωματόδρομο για περίπου 10 χιλιόμετρα περνώντας από τα Ριζανα, Κεφαλόβρυσο, και Πηγάδια. Έπειτα μπήκαμε στο κύριο μονοπάτι που θα μας έβγαζε στο πέρασμα του Παξιμαδιού η βασική μας δίοδος προς τον ελαιώνα της Λακωνίας. Από το Παξιμάδι ακολουθεί ένα μικρό αλλά ΠΟΛΥ τεχνικό κομμάτι κατηφόρας με σάρες απότομες από σχιστόλιθους, μέχρι να φτάσουμε στις πηγές Κοπριές. Από εδώ το μονοπάτι τρέχετε ωραία μέχρι το Μυστρά. Λίγο πριν μπούμε στον Μυστρά, κόψαμε αριστερά προς τον βορά για να ανεβούμε στην Άνω πύλη του κάστρου του Μυστρά για να περάσουμε μέσα από τα γραφικά του καλντερίμια. Το τελευταίο κομμάτι και πιο δύσκολο για μένα ήταν η άσφαλτος από τον Μυστρά μέχρι Σπάρτη στο άγαλμα του Λυκούργου... Εν ολίγοις κάναμε 52.5 χιλιόμετρα μέσα σε 8 ώρες και 10 λεπτά ενώ η θετική υψομετρική διαφορά ήταν στα 2800 μέτρα. 

Ο Βαγγέλης πήγαινε με ένα ωραίο σταθερό ρυθμό ούτε ΠΟΛΥ γρήγορα, ούτε όμως πολύ αργά, ήξερε τα μονοπάτια από την πλευρά τις Μεσσηνίας και εγώ τα δικά μου από την πλευρά τις Λακωνίας. Τα μέρη ΟΠΩΣ θα δείτε από το βιντεάκι έχουν μια απίστευτη ομορφιά ενώ είχαμε και αρκετές εναλλαγές τοπίου ειδικά όταν περάσαμε μέσα από το αρχαιολογικό χώρο του Μυστρά... Σαν αγώνας η σαν προπόνηση δεν έχει στοιχεία καθαρού trail run γιατί μερικά κομμάτια είναι αχρησιμοποίητα και σε δυσκολεύουν.

Έχω σταματήσει να πιέζω τον εαυτό μου για να βγαίνουν τα χιλιόμετρα κάθε εβδομάδα και οι πόνοι κάτω από τις γάμπες έχουν εκλείψει. Ήταν από τις λίγες φορές που ξεκίνησα ένα τόσο μεγάλο Long run ατραυμάτιστος και με τα πόδια φρέσκα. Επίσης μετά τον άθλο, δεν μου βγήκαν πόνοι παρά μονο φυσιολογική κούραση. Έτσι θα προσπαθήσω να διατηρήσω την κατάσταση αυτή μέχρι να πάω στα Ζήρεια... ξεκούραστος τουλάχιστον. Μπορεί τα λίγα χιολιόμετρα που κάνω σε σχέση με πέρσι να μου ρίχνουν λίγο την αερόβια αλλά το προτιμώ από το να ξεκινάω μια προπόνηση κουρασμένους και τραυματισμένος. Πρέπει να δίνουμε στο σώμα μας τον χρόνο για να επανέρχεται και έπειτα να το δομούμε με κι'άλλη προπόνηση. Μέχρι τα Ζήρεια θα κάνω αυτό το σαββατοκύριακο ένα εικοσάρη δρόμο, ενώ το επόμενο θα κάνω ένα μικρό βουνό δεκαπεντάρι. Ίσως βάλω και 1-2 διαλειματικές στις εβδομάδες που μου μένουν ΕΑΝ τελικά πάω στα Ζήρεια... 

Τελικά η διαδρομή ήταν πολύ όμορφη και συμβολική Καλαμάτα-Σπάρτη με απλά λόγια... Ήταν ο πρώτος από τους 5 άθλους που έχω στο μυαλό μου να κάνω στον Ταΰγετο. Ο δεύτερος έρχεται μέσα στον Ιούνιο αλλά από άλλους αθλητές. Εγώ θα περιμένω μάλλον, λόγο του αγώνα των Ζηρίων... Ο Ταΰγετος θα είναι εκεί για πολλά χρόνια ακόμα....